De integrale speech van Wouter Beke op de nieuwjaarsreceptie van CD&V op 26 januari 2013.

Geplaatst op 31/1/2013
Categorie: Algemeen

Beste vriendinnen en vrienden, beste christendemocraten

De voorbije jaren hielden we onze nieuwjaarsreceptie in Antwerpen. Maar nu BHV eindelijk is gesplist en nu we hier één Vlaamse kieskring hebben, leek het moment ons ideaal om hier te verzamelen. Welkom dus in Vlaams-Brabant!

Weet u nog: twee jaar geleden stond ik alleen op het podium. Als uw grote leider, u kent mij. Vorig jaar stond ik samen met onze boegbeelden, de vele stronken die rijke vruchten voortbrengen in onze partij. Zij staan hier vandaag voor mij.

En dit jaar? Dit jaar is het tijd voor onze nieuwe scheuten! U ziet ze hier al staan, maar daar vertel ik u straks meer over.

Dames en heren,

U kent vast het gevoel van zand dat tussen uw vingers glipt. En u kent het fenomeen dat hoe krampachtiger u uw hand balt om het zand vast te houden, hoe sneller het zand wegglipt.

Dàt is het gevoel dat vele Vlamingen de voorbije jaren hebben gehad. Het gevoel de dingen niet meer onder controle te hebben.

Met de euro die op springen stond.

Met de banken die op instorten stonden.

Met de rente en spread die ontplofte.

Met een begrotingstekort dat ontspoorde.

Met een Vlaamse rand die verder verfranste.

Met partijen die er niet in slaagden tot een staatshervorming te komen en een regering te maken.

Sommigen hebben hierop gereageerd door de hand nog steviger te ballen. Een vuist te maken. De vuist van het grote eigen gelijk.

Wij doen dat anders. Wij hebben van onze hand een schaal gemaakt. En een uitgestoken hand. Wie de vuist met de handschaal vergelijkt, zal vaststellen dat er meer zand in de handschaal ligt.

En wat ligt er intussen in die open hand?

Een gesplitst BHV.

Opnieuw samenwerking tussen Vlaanderen en Wallonië.

En een land dat in Europa aansluit bij de groep van Duitsland, in plaats van terug te vallen tot de groep van Griekenland, Spanje of Portugal.

 

Vrienden, dit is de paradox: het is met open en uitgestoken hand, dat wij opnieuw greep op de dingen krijgen.

We krijgen opnieuw greep op de federale begroting, die na een inspanning van 18 miljard euro onder de 3 procent norm duikt en zo Europees op schema zit.

We krijgen opnieuw greep op de Vlaamse rand, waar 10 procent minder stemmen naar Franstalige partijen gingen dan zes jaar geleden.

We krijgen opnieuw greep op de toestroom van asielzoekers. De instroom daalt, het uitwijzingsbeleid komt op gang. Migratiewetten werden strenger, niet hardvochtig, maar rechtlijnig. Misbruiken worden bestreden. Wie Belg wil worden moet zich voortaan integreren.

We krijgen opnieuw greep op de kinderopvang, met al 10.000 extra plaatsen deze legislatuur, ondanks de budgettaire krapte.

En Europa krijgt opnieuw greep op zijn toekomst, met een ingekaderde Nobelprijs aan de muur. Herman, proficiat!

 

Dames en heren,

U kent de slogan nog van wijlen onze Gaston Geens: wat we zelf doen, doen we beter.

Wel beste vrienden, ik wil op deze slogan doorgaan: wat we zelf doen, moet steeds beter, wat we samen doen, doen we anders.

Wat we zelf doen, moet steeds beter: 2014 wordt niet het jaar waarin we nog een nieuwe ronde in de staatshervorming gaan draaien, maar het jaar waarin we de nieuwe middelen en bevoegdheden inzetten voor een nog beter beleid in Vlaanderen.

Kortom vrienden, wat wij gaan doen is glashelder: wij slaan de handen in elkaar, om uit te voeren wat is afgesproken.

Met de overheveling van de kinderbijslag gaan we de gezinnen versterken. Gaan we vaders en moeders, die alles doen om hun kinderen de beste kansen te geven, nog beter ondersteunen.

Met de overheveling van het ouderenbeleid kunnen we de ouderen meer zekerheid geven.

Met de nieuwe sociaal-economische hefbomen gaan we ondernemers betere impulsen geven om aan onze welvaart te bouwen. En gaan we nieuwe kansen geven aan mensen die hun werk verloren of dreigen het te verliezen.

Wat we zelf doen, moet dus steeds beter, maar ook: wat we samen doen, doen we anders. We hervormen de pensioenen, we werken onze handicaps tegenover de buurlanden weg, we werken aan onze concurrentiekracht. We hervormen justitie, het spoor en de energiesector.

En we hebben - zo zegt de Financial Times - de meest betrouwbare minister van Financiën van heel Europa.

Maar het werk is niet af. De wereldwijde economische crisis doet de vraag naar producten stilvallen. Met bedrijfssluitingen tot gevolg. Denk aan Ford. Denk aan ArcelorMittal. Denk aan vele andere bedrijven die moeite hebben om het hoofd boven water te houden.

Op zo’n moment, beste vrienden, zeker op zo’n moment, komt het er opnieuw op aan om niet de vingers dicht te knijpen maar een open hand uit te steken.

De hand van een nieuw industrieel beleid.

De hand naar Vlaamse bedrijven, om via internationale missies meer te exporteren naar meer bestemmingen.

De hand naar ambtenaren, door hervormingen door te voeren zoals bij de douane, om dit beleid sterker te ondersteunen.

De hand naar vakbonden en werkgevers, om in het sociaal overleg goede akkoorden te bereiken en mee de economische crisis aan te pakken.

 

Dames en heren, stel je voor:

vorige week stond op één en dezelfde bladzijde van een krant dat we met een begrotingstekort van minder dan drie procent tot de betere leerlingen van de Europese klas behoren, dat we één van de meest productieve landen van de wereld zijn en dat we de rijkste gezinnen hebben. Het wordt tijd dat ook die prestaties van ons land en onze mensen de aandacht krijgen die ze verdienen.

Toen ik die krant las, dacht ik: hier staat onze opdracht goed omschreven. Want wat is uiteindelijk onze opdracht?

De ambitie van een christendemocraat is om een estafetteloper te zijn. Wij dromen er niet van om standbeelden te krijgen of pleinen naar ons te zien noemen.

Onze ambitie is alles wat we van onze voorgangers kregen, nog beter door te geven aan onze opvolgers: betere wegen – en Hilde begrijpt perfect wat ik bedoel, een sterker Vlaanderen, een krachtigere economie, een grotere zekerheid op solidariteit als het moeilijk gaat.

En dat is wat we nu doen.

Wat we zelf doen, moet steeds beter, wat we samen doen, doen we anders. 

Zo lopen wij de estafette naar een betere toekomst.

Dat is en blijft onze opdracht.

En daarom, beste vrienden, ben ik blij dat wij met Kris Peeters de strafste estaffetteloper in onze rangen hebben. Hij weet hoe het moet, en doet wat hij zegt.

 

Dames en heren,

Ik moet u een verhaal vertellen. Dat heb ik u enkele maanden geleden beloofd.

Op één van de nieuwjaarsrecepties in onze afdelingen kwam ik de voorbije dagen iemand tegen. Een geëngageerde vrouw: jarenlang OCMW-raadslid geweest, actief in het vrijwilligerswerk. Gepokt en gemazeld in onze partij.

"Mijnheer de Voorzitter", zei ze, "ik kom u onder uw voeten geven". Hola, dacht ik, wat krijgen we nu?

"Ik heb u horen zeggen," ging ze verder, "dat wij opnieuw een verhaal nodig hebben. Maar voorzitter, onze partij zit vol verhalen! Ik kan er u uit eigen ervaring wel tien vertellen. Hoe we in ons OCMW soms schrijnende situaties tegenkomen van mensen in armoede, maar hen toch de kracht geven om er opnieuw iets van te maken. Hoe we met een handvol mannen en vrouwen van onze beroepsschool de beste uit de streek maakten. Hoe we met bezielde vrijwilligers een netwerk van thuiszorg op poten zetten.

"En leest gij buiten uw eigen strip dan geen boeken, mijnheer de voorzitter? Ik lees de memoires van onze staatsmannen en ze zitten vol verhalen van idealen, van doorduwen, van vasthouden aan overtuiging wanneer de waan toeslaat. Verhalen genoeg, mijnheer de voorzitter. Al die verhalen hebben één ding gemeen. Wij noemden dat vroeger christelijke waarden. Maar ik geef toe, mijnheer de voorzitter, ik ben een oude stam. Misschien moeten onze nieuwe scheuten het sap zoeken in de wortels van onze partij."

Oude stammen en nieuwe scheuten. Dat was er meteen op. Zij had operatie innesto goed begrepen.

Want wat die vrouw zei, vrienden, dat is precies wat wij gaan doen. Op onze lokale kracht en ideologische wortels gaan we nieuwe scheuten enten. We gaan alle talenten in en rond onze partij mobiliseren om frisse ideeën aan te brengen. We begonnen half december met een groepje van 30 enthousiastelingen. U ziet ze hier staan, achter mij.

En zij zijn een snel groeiende groep. Want we gooien ramen en deuren wijd open. We begonnen met 30, maar ondertussen zijn we al met 300. En over een half jaar wil ik er… 30.000.

Daar bent u al bijgeteld. Ook uw inbreng is welkom en broodnodig. Want vrienden, zoals we stap voor stap terug greep krijgen op het beleid, zo willen we ook onze partij terug op de juiste rails krijgen. Ik wil u allemaal horen, in een ontmoeting, op een bijeenkomst, op twitter of op facebook en ons internetforum. Laat de dialoog starten. Eerst onder ons, straks met de buitenwereld.

Op 14 oktober zijn we er samen opnieuw aan begonnen. Weet u nog? Ze hadden ons doodsprentje al gedrukt. Maar kijk ons hier staan, vrienden. De wereld is niet vergaan, niet op de vervaldag van de Maya’s, maar ook niet op 14 oktober. We hebben een méér dan puik resultaat neergezet.

De lokale kracht van Vlaanderen, dat zijn wij beste mensen, dat zijn jullie.

14 oktober was niet mijn succes. Het was jullie succes. Jullie stonden er toen de partij zijn beste krachten nodig had. Jullie waren de vrouwen en mannen die midden de mensen stonden. Jullie hebben méér dan één miljoen Vlamingen overtuigd van de kracht van de christendemocratie. Dit is jullie prestatie, en daar mogen we fier op zijn.

En dit is nog maar het begin. Voor operatie Innesto heb ik jullie opnieuw nodig.

Dit traject leggen we samen af, van nu tot aan ons congres van november. Met de kracht van onze handen, gaan we bergen verzetten.

Ik wens u een schitterend 2013.

<< Terug

Content Management Powered by CuteNews